چشمان من به ديده  او خيره مانده بود

جوشيد يا د عشق كهنه در نگاه ما

آه از آن صفاي خدايي زبان دل

اشكي از آن نخستين گواه ما

ناگاه عشق مرده سر از سينه بركشيد

آويخت همچو طفل يتيمي به دامنم

آنگاه سر به دامن آن سنگدل گذاشت

آهي كشيد از حسرت كه اين منم

باز آن لهيب شوق و همان شور و التهاب

باز سرود مهر و محبت ولي چه سود

ما هركدام رفته به دنبال سرنوشت

من ديگر آن نبودم و او ديگر آن نبود

          شب خسته از خيالت نفس من و بريده /داغ 

                تو رو جا گذاشته  رو اين تن  دريده /

                  خواهش چشاي سادت سرنوشت

                    منو رقم زد  / كي مي فهمه

                     كه  يه غريبه بازي ما رو

                        به هم زد  / بازي

                           مارو به  هم 

                               زد ..

شادم که در شرار تومی سوزم

شادم که در خیال تو می گریم...

 
شادم که بعد وصل تو بازاینسان

در عشق بی زوال تو می گریم ...

دیگرمرا خیال تو در سر نیست ...

اما چه گویمت که جز این اتش

بر جان من شراره دیگر نیست ...

شادم که همچو شاخه خشکی باز

 در شعله هخای قهر تو می سوزم...

کز اتش عشق تو می سوزم...

دل كه تنگ است...!

دل كه تنگ است كجا بايد رفت ؟!

با كه بايد آميخت ؟!

به كه بايد پيوست ؟!

به درو دشت و دمن يا به باغ و گل و گلزار و چمن ؟!

يا به يك خلوت تنهايي امن ؟!

پير فرزانه من بانگ برآورد كه اين حرف نكوست

دل كه تنگ است برو خانه دوست

خانه اش خانه توست

شانه اش جايگه گريه توست

سخنش راهگشاست

بوسه اش مرهم زخم دل تو

عشق او چاره دلتنگي توست

دل كه تنگ است برو خانه دوست

خانه اش خانه توست

خانه اش خانه توست..........

خدایا ...

آنکه در تنهاترین تنهاییم تنهایم گذاشت
                           تو در تنهاترین تنهاییش تنهایش نگذار ...

توساحل سرخ دلت اسم كسي رو حك نكن

به اين كه من دوست دارم حتي يه ذره شك نكن

جان اسير دل ،دل اسير دوست

دوست چه مي داند ،‌دل اسير اوست

رفتم از شهر خدا ستاره چيدم واسه تو

تو ستارمو سوزوندي ،‌آخرش گفتي برو

آي دلت بسوزه بي رحم ، تو اسير دلتي

كاش مي دونستي عزيزم ،‌اون ستاره خودتي

نگاهت نازنين يارم

 نمي دانم!

 ولي افتاد در قلبم كه اندوهي به خود دارد
نگاهت نازنين يارم ...

آرزو دارم که مرگت را ببینم

بر مزارت شاخه های گل بچینم

آرزو دارم ببینم پر گناهی

مرده ای در دوزخی و رو سیاهی

جای آنکه عاشق زار تو باشم

آرزو دارم عذادار تو باشم

رفتی و زنده نگه داشته ام یاد تو را

از خدا می طلبم زندگی شاد تو را

دوش من بود و یاران تو و مجلس شوق

که شبی تازه کنیم از سر جان یاد تو را

می زدم بوسه به عکس تو میان شمع و گل

با غمت جشن گرفتم شب میلاد تو را

به روی برگ زندگی دو خط زرد می کشم

و چشم عاشق تو را که گریه کرد می کشم

تو رفتی و کسی نگفت با خودش

که من بدون چشم تو چقدر درد می کشم

 خیلی سخته اونی که اومد و کردت دیوونه           

       هوساش وقتی تموم شد بگه پیشت نمی مونه

خیلی سخته اونی که می گفت با چشمات می میره   

 بره و دیگه سراغی از تو چشات نگیره